Fizjoterapia

Planowanie i zastosowanie rehabilitacji kardiochirurgicznej po pomostowaniu aortalno-wieńcowym w oparciu o standardy w przebiegu stwardnienia rozsianego i astmy  uwzględnienie ograniczeń oddechoworuchowych. W doniesieniu opisano przypadek 47 letniego mężczyzny po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego z niewydolnością serca wg NYHA II i stanem po zawale serca. Choroby współtowarzyszące: SM, astma, żylaki przełyku, WZW typu C, nadciśnienie tętnicze. Rehabilitacja kardiochirurgiczna odbiegała od standardów pod względem czasu i intensywności jej przebiegu (wpływ stwardnienia rozsianego). Okres pobytu szpitalnego charakteryzował się odmiennymi możliwościami ruchowymi i wydolnościowymi. Pacjent stabilny krążeniowo i oddechowo z raną zagojoną, z ruchomością na poziomie sprzed operacji został wypisany w 17 dobie z dalszymi zaleceniami. Przedstawiony przypadek z punktu widzenia rehabilitacji wymagał szczególnego uwzględnienia współistniejących dolegliwości: stwardnienia rozsianego oraz astmy, które miały istotny wpływ na przebieg rehabilitacji kardiochirurgicznej. Niemożność dawkowania wysiłku fizycznego zgodnie z sadami postępowania po tego typu operacjach spowodowała wydłużenie okresu rehabilitacji szpitalnej. Niemniej jednak stosując zróżnicowane działanie fizjoterapeutyczne osiągnięto cele stawiane przed rozpoczęciem rehabilitacji kardiochirurgicznej.